“Okay, magra-rifle na tayo ngayon.”
“Yey!”
“Kunin niyo na yung rifles niyo sa CAT room, move!”
After some time…
“Ituturo ko na kung pano magpasa ng rifle..”
The lesson went well when suddenly..
“Shocks!”
“Lagot ka Jal! Nasira mo yang rifle! Demerit ka! Wahahahaha!!”
Tumahimik na lang ako.
“Okay, pumili ma kayo ng music na gagamitin niyo. Tiwalag!”
Then it happened. [sikreto na lang yun]
What happened next? I cried. Yes, you’ve read it right. I cried. I can’t believe that I cried just because of those things. I mean, napakababaw nung dahilan para umiyak ako sa dalawang bagay na yun.
Hindi ako makapaniwala na ganun na ako kahina. Dati ako yung nangaasar sa mga kaklase ko at kaya ko silang paiyakin kung gusto ko, pero ngayon ako na ang umiiyak. Ang bilis magbago ng mga sitwasyon. Nilapitan na nga ako nina Ex-O, S1, CAG Officer, at Corps para patahanin pero hindi ko pa din mapigilan. Sabi ko sa sarili ko, kailangan tumigil na ako, nakakahiya na ako, pero ayaw tumigil ng mga luha ko [haha..]. Hindi ko alam kung bakit nangyari ‘to. Sana hindi na maulit.
After CAT class, my friends and I proceeded sa kubo. Dun naman, nagkaroon ng reminiscing about our past years in TU. Of course, we’re seniors already so we can’t avoid this. Honestly, I can say that my batchmates and I are closer by now compared before. Ang saya talaga maging senior! The best!
Then, [last na to] we went at TMCC to attend YC. I was invited by my classmates so I joined. Plus, it’s a Christian movement naman so there’s no reason for I to refuse. About YC? Man, it’s so fulfilling! Ngayon ko lang naa-apreciate yung mga activities na mga ganun. Ang saya, pramis! And, nakabuo pa kami ng group. Syempre, Sauljah yung name. And guess what?! Next meeting, we are about to watch Transformers! Yey! Saya!
Yun.
